ŚWIĘTY BERNARDYN ZE SIENY,

kapłan

Święty Bernardyn ze Sieny (właściwie Bernardyn, często mylnie nazywany Bernardem) to włoski franciszkanin, który zasłynął jako jeden z najwybitniejszych kaznodziejów chrześcijańskich, reformator zakonu franciszkańskiego oraz wielki propagator kultu Imienia Jezus.

Urodził się 8 września 1380r. w miejscowości Massa Marittima niedaleko Sieny w Toskanii w szlacheckiej rodzinie. Wcześnie stracił rodziców. Studiował prawo kanoniczne i teologię na uniwersytecie w Sienie. Podczas epidemii dżumy w 1400r. ofiarnie pielęgnował chorych w sieneńskim szpitalu, przez co sam otarł się o śmierć. W 1402r. rozdał majątek ubogim i wstąpił do zakonu franciszkanów gdzie w 1404r. przyjął święcenia kapłańskie.

Przez ponad 30 lat przemierzał Włochy, wygłaszając płomienne kazania. Gromadziły one tak wielkie tłumy, że musiał przemawiać na miejskich placach. Podczas kazań wznosił nad głową drewnianą tabliczkę z literami IHS (to starożytny chrystogram symbol Jezusa Chrystusa) otoczonymi promieniami słońca.  W rzeczywistości to grecki akronim imienia Jezus (ΙΗΣΟΥΣ). Najpopularniejsze rozwinięcie łacińskie to Iesus Hominum Salvator (Jezus Zbawiciel Ludzi). Spopularyzował ten symbol na całym świecie. Dążył do powrotu do pierwotnej, surowej reguły św. Franciszka. Zainicjował tzw. ruch obserwancki. W Polsce zakonników tych od jego imienia nazwano bernardynami. Skutecznie godził zwaśnione włoskie rody i miasta. W swoich naukach ostro potępiał lichwę, hazard, hulaszczy tryb życia oraz niesprawiedliwość społeczną. Ze względu na skromność trzykrotnie odmówił przyjęcia sakry biskupiej (w Sienie, Ferrarze i Urbino), twierdząc, że jego diecezją są całe Włochy.

Zmarł 20 maja 1444r. w miejscowości San Silvestro koło L’Aquili (środkowe Włochy) gdzie został pochowany. Już sześć lat później w 1450r. został kanonizowany przez papieża Mikołaja V. Jego wspomnienie liturgiczne przypada na 20 maja. Jest patronem Sieny, tkaczy, kaznodziejów oraz osób cierpiących na choroby płuc, gardła i krwotoki (sam w młodości cierpiał na wadę wymowy, którą według podań uleczyła Matka Boża). Jego atrybutami są habit franciszkański, tabliczka lub słońce z monogramem IHS, otwarta księga oraz trzy infuły (mitry biskupie) leżące u jego stóp na znak odrzuconych godności.