Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej

Nadzwyczajny Szafarz Komunii św. to osoba świecka, którą biskup wyznaczył do pomocy kapłanowi w rozdzielaniu Eucharystii podczas Mszy św., do zanoszenia jej chorym. Posługa Szafarzy w Kościele nie jest praktyką nową. Sięga ona pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to wyznaczeni świeccy roznosili Ciało Pańskie osobom, które nie mogły uczestniczyć we wspólnych zgromadzeniach. Dotyczyło to głównie chorych i więźniów. Z czasem posługa ta została zapomniana. Przywrócił ją w Kościele papież Paweł VI w 1973 r. W Polsce została wprowadzona przez Episkopat w 1990 r. Nadzwyczajnymi Szafarzami Komunii św., poza alumnami seminarium duchownego, mogą zostać mężczyźni w wieku od 25 do 65 lat. Kandydat musi być osobą, która wyróżnia się dojrzałością w wierze, pobożnością eucharystyczną, zwłaszcza odznacza się wzorowym życiem moralnym, posiada odpowiednie kwalifikacje intelektualne i aktywnie uczestniczy w życiu parafialnym. Musi być też osobą, która cieszy się uznaniem duchowieństwa i wiernych. Posługa ta wymaga odpowiedniego przygotowania, dlatego też kandydaci zobowiązani są do ukończenia studium przygotowawczego z zakresu teologii, liturgii.
Biskup diecezjalny powołuje do posługi Nadzwyczajnego Szafarza kandydata, którego poznał osobiście po poleceniu go przez księdza proboszcza. Biskup udziela tej posługi na rok, z możliwością przedłużenia jej na dalsze lata. Przed obrzędem ustanowienia, jak również przed każdym przedłużeniem misji, kandydaci winni odbyć co najmniej trzydniowe rekolekcje. Posługa Szafarza jest bezinteresowna. Szafarz nadzwyczajny podczas posługi powinien być ubrany w albę i przepasany cingulum. Wykonuje on swoją posługę wtedy, gdy kapłanów wobec przystępujących do Komunii św. jest zbyt mało. Szafarz Nadzwyczajny może, za wiedzą księdza proboszcza, zanieść Komunię św. do domów tylko osobom, których stan duchowy jest znany, zachowując przepisy liturgiczne.
W większości krajów europejskich posługa Szafarzy Nadzwyczajnych rozwija się już od wielu lat. Wierni akceptują ich i chętnie korzystają z ich posługi. W Polsce, zwłaszcza w pierwszych latach po jej przywróceniu, postawy wiernych były i są różne. Są osoby, które niechętnie odnoszą się do świeckich szafarzy, chcą przyjmować Komunię św. tylko z rąk kapłana. Jednak większość rozumie istotę tej posługi i akceptuje ją. Szafarz ma służyć ludziom, ułatwiać im dostęp do Komunii św. Jeżeli cieszy się zaufaniem, może również nawiązywać kontakty zwłaszcza z chorymi i samotnymi, ofiarując im swój czas i okazję do rozmowy.

W naszej parafii posługę Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii św. pełni 16 Panów. Posługę podejmują na Mszach św. zarówno w niedziele, święta jak i w dzień powszedni jeżeli zachodzi taka potrzeba. Podzieleni są także na dwie grupy i zanoszą co tydzień w niedziele jak i w święta po Mszach św. o godz. 9.00 i 10.30 Komunię św. do chorych. Aktualnie mamy 18 chorych, którzy korzystają z tej posługi. Chorzy są bardzo wdzięczni za taką formę pomocy w przeżywaniu niedzielnej eucharystii, często to podkreślają przy okazji spowiedzi czy wizyty duszpasterskiej.

Oprócz posługi podczas Mszy św. Wspólnota Szafarzy ma comiesięczne spotkania formacyjne. W okresie Bożego Narodzenia mamy spotkanie świąteczne a przed wakacjami, na zakończenie roku duszpasterskiego, integrację przy grillu. Jest to jedyne spotkanie, w którym uczestniczą Małżonki Panów, którym bardzo dziękuję za obecność i za to, że pozwalają swoim mężom pełnić taką posługę w parafii. Jednym z elementów dopuszczenia po takiej posługi jest zgoda żony.

Jako opiekun tej grupy po pierwsze dziękuję Panom za ich posługę, zaangażowanie w pracę duszpasterską i wszelkiego rodzaju pomoc w parafii. Po drugie dostrzegam wielką potrzebę ich obecności podczas Mszy św. i posługi wobec chorych. My kapłani nie bylibyśmy w stanie w niedzielę, z racji obowiązków w kościele, pełnić taką posługę.