17 grudnia 2021 r. – 21. Rocznica konsekracji naszej świątyni

W III Niedzielę Adwentu, 17 grudnia 2000 roku, zgromadziliśmy się po raz ostatni w parafialnej kaplicy, aby rozpocząć uroczystości poświęcenia naszego nowego kościoła. Przez swą śmierć i zmartwychwstanie Jezus Chrystus uświęcił nasze ciała. Stały się one mieszkaniem Boga, świątynią Ducha Świętego. Odbiciem świątyni naszego ciała jest Dom Boży, nasz kościół, w którym sprawując Eucharystię, będziemy tworzyć Ciało Chrystusa, modlić się i z radością wielbić Boga.

Po przybyciu JE Ks. Prymasa Józefa Glempa i powitaniu Go przez dzieci, młodzież i dorosłych przedstawicieli parafii, udaliśmy się z Ks. Prymasem w uroczystej procesji do naszej nowej świątyni, aby poświęcić ją przez złożenie Ofiary Chrystusa.

Ksiądz Józef Kardynał Glemp dokonał uroczystego otwarcia drzwi. Następnie ks. Prymas jako pierwszy przekroczył je i zaprosił nas do wstąpienia w progi świątyni, prowadząc wiernych z dziękczynieniem i hymnami do jej ołtarza.

Wiara rodzi się ze słuchania. Dlatego istotnym elementem Mszy św. jest liturgia Słowa Bożego. To Słowo Boże po raz pierwszy rozbrzmiało w naszej nowej świątyni. Dlatego jego czytanie poprzedzone zostało uroczystym podaniem lekcjonarza. Po odczytaniu Słowa Bożego Ks. Prymas wygłosił homilię (Homilia Kardynała Józefa Glempa (PDF)).
Po homilii i wyznaniu wiary następuje zwykle modlitwa wiernych. W tym uroczystym obrzędzie zastąpiła ją Litania do Wszystkich Świętych, śpiewana podczas modlitwy poświęcenia i namaszczenia. Uroczyste poświęcenie kościoła rozpoczęło się bowiem od wezwania wszystkich świętych, aby wsparli nas w braterskiej modlitwie. Potem ks. Prymas poprosił Boga, aby nowy kościół stał się domem zbawienia i łaski. Następnie ks. Prymas złożył relikwie bł. Władysława, pod którego wezwaniem jest nasz kościół i nasza parafia, w specjalnie przygotowanym miejscu w podstawie ołtarza.

 

Po złożeniu relikwii nastąpił obrzęd poświęcenia kościoła i ołtarza, namaszczenie ołtarza i ścian kościoła Olejem Krzyżma Świętego. Na zakończenie nastąpiło oświetlenie ołtarza i kościoła na znak zamieszkania w nim Chwały Bożej.

Przez namaszczenie Krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został namaszczony i tak nazwany. Ojciec namaścił Go przecież Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym Kapłanem, aby na ołtarzu swego Ciała złożył swoje życie za zbawienie świata. Wierni modlący się wokół ołtarza, zanosząc do Boga swoje błagania i dziękczynienie, stają się żywymi kamieniami, z których Jezus Chrystus buduje ołtarz Kościoła. Tak więc namaszczenie ołtarza i kościoła wyraża tajemniczy i nierozerwalny związek ofiarowującego się Chrystusa Namaszczonego i modlącego się Kościoła wokół ołtarza, który również staje się ofiarą miłą Bogu w Jezusie Chrystusie.
Namaszczenia kościoła dokonuje się symbolicznie poprzez namaszczenie dwunastu krzyży umieszczonych na jego ścianach. Symbolizują one dwunastu apostołów. Przed krzyżami umieszczone są świece, nazywane zacheuszkami, bo są wysoko ponad głowami wiernych jak Ewangeliczny celnik Zacheusz, który wdrapał się na sykomorę, by ujrzeć przechodzącego Pana Jezusa. W namaszczaniu ścian pomagali ks. Prymasowi wyznaczeni przez niego kapłani, m.in. ks. prałat Jan Świstak, dziekan Dekanatu Ursynowskiego i proboszcz parafii w Powsinie, do której należała niegdyś południowa część terenu naszej parafii.

Kadzidło spala się na ołtarzu, aby pokazać, że ofiara Chrystusa, która w tym misterium wciąż jest obecna, wznosi się do Boga jako miła woń. Ma to również wyrazić myśl, że modlitwy wiernych, pełne błagań i wdzięczności, tak jak woń kadzidła docierają do tronu Boga.

Nakrycie ołtarza wskazuje, że ołtarz chrześcijański jest miejscem ofiary eucharystycznej oraz Stołem Pańskim, do którego wszyscy wierni przychodzą z radością, by posilić się Bożym pokarmem – Ciałem i Krwią ofiarowanego za nas Chrystusa.

Oświetlenie ołtarza i kościoła przypomina, że Chrystus jest Światłem na oświecenie pogan, którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu cała rodzina ludzka. Dlatego zapalenie wszystkich świateł w kościele ma również charakter uroczysty i następuje dopiero po poświęceniu i namaszczeniu ołtarza i kościoła.

Na tak przygotowanym ołtarzu Ksiądz Prymas wraz z koncelebransami – ks. Proboszczem Eugeniuszem Ledwochem i proboszczem parafii Chynów – po raz pierwszy w nowym kościele – rozpoczął sprawowanie Eucharystii, która jest główną i najważniejszą częścią całego obrzędu poświęcenia kościoła. Sprawowanie Eucharystii jasno ukazuje najważniejszy cel, dla którego zbudowano ołtarz.
Eucharystia uświęcając serca przyjmujących ją, jednocześnie w pewien sposób uświęca też ołtarz. Starożytni Ojcowie Kościoła twierdzili bowiem, że godny podziwu jest ten ołtarz, bo chociaż z natury swej jest kamieniem, staje się święty, gdy tylko przyjmuje Ciało Chrystusa.

Po zakończeniu sprawowania Eucharystii nastąpiło odczytanie aktu poświęcenia świątyni przez ks. Prałata Grzegorza Kalwarczyka, Kanclerza Kurii Metropolitalnej Warszawskiej i jego podpisanie przez Księdza Prymasa, ks. Proboszcza oraz inne wymienione w akcie poświęcenia osoby.