17 czerwca – Wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi

Dziś w Kościele obchodzimy wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi

 

O Sercu Maryi jako pierwszy pisze św. Łukasz (Łk 2,19.51).

Pierwsze ślady kultu Serca Maryi napotykamy już w XII w. O Sercu Maryi wspominają:
św. Azelm, jego uczeń Eudmer, Hugo od św. Wiktora,
św. Bernard , św. Herman Józef , św. Bonawentura,
św. Albert Wielki, bł. Jakub z Voragine, św. Mechtylda,
św. Gertruda Wielka, św. Brygida Szwedzka i inni.

Na wielką skalę kult Serca Maryi rozwinął św. Jan Eudes (1601-1680). Kult, który szerzył, nosił nazwę Najświętszego Serca Maryi lub Najsłodszego Serca Maryi. Jak wiemy, łączył go ze czcią Serca Pana Jezusa. Odtąd powszechne są obrazy Serca Jezusa i Serca Maryi. Najwięcej jednak do rozpowszechnienia czci Serca Maryi przyczynił się ks. Geretes, proboszcz kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu. W roku 1836 założył on bractwo Matki Bożej Zwycięskiej, mające za cel nawracanie grzeszników przez Serce Maryi. W roku 1892 bractwo liczyło 20 milionów członków.

W objawieniu cudownego medalika Matki Bożej Niepokalanej, jakie otrzymała w roku 1830 św. Katarzyna Laboure, są umieszczone dwa Serca: Jezusa i Maryi. Święty Antoni Maria Klaret Niepokalane Serce Maryi ustanowił patronką swojego zgromadzenia. Co więcej, Serce Niepokalane Maryi umieścił w herbie tegoż zakonu.

W wieku XIX rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi dla podkreślenia przywileju
Jej Niepokalanego Poczęcia i wszystkich skutków, jakie
ten przywilej na Maryję sprowadził. To nabożeństwo
w ostatnich dziesiątkach lat stało się powszechne.
Początek temu nabożeństwu dało ogłoszenie dogmatu
o Niepokalanym Poczęciu Maryi przez Papieża Piusa IX
w roku 1854, jak też objawienia Matki Bożej w Lourdes (1858). Najbardziej jednak przyczyniły się do tego głośne objawienia Matki Bożej w Fatimie w roku 1917.